Monday, 31 August 2015

பெண்கள் சூழ் உலகில் இருந்து வரும் சிக்கல்கள்!

மகனைப் பற்றி பேசும் போதெல்லாம் மனைவியும், மகளும் அவனைப் பற்றிய குறையோடு தான் முடிப்பார்கள். எதிலும் அக்கறையில்லை. மெனக்கெடல் இல்லை. ஏனோதானோவென்று எதையும் செய்வதால் நல்ல ரிசல்ட்டை அவனால் தர முடியவில்லை எனச் சொல்லிச் சொல்லி அவர்களுக்கு அழுத்ததோ இல்லையோ எனக்குக் கேட்டு, கேட்டு அழுத்துப் போயிருந்த நிலையில் அவன் செவன்த் ரேங்க் வந்ததைப் பார்த்து எனக்கே அதிர்ச்சியாகி விட்டது என அவனுடைய கிளாஸ் மிஸ் மகளிடம் சொல்ல அது தான் ஹாட் டாப்பிக்காக சில நாட்களாய் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. மூன்றாவது படிக்கிற பையன் தானேம்மா. இப்போதைக்கு எழுத்துக்களை அறிந்து சேர்த்து வாசிக்கக் கற்றுக் கொண்டால் போதும். ரேங்க் எடுக்க வைப்பதற்கெல்லாம் அப்புறமா அவனைத் தயார் செய்துக்கலாம் எனச் சொல்லி சமாளித்து வந்தேன்.

நான்கு நாட்களுக்கு முன்  புத்தகத்தை தொலைத்து விட்டான் என்ற கம்ப்ளைண்ட் வந்து அடங்குவதற்குள் பென்சிலைத் தொலைச்சிட்டு வந்துட்டான் என அடுத்த கம்ப்ளைண்ட் காதுகளை நிரப்ப ஆரம்பித்தது. இதெல்லாம் சகஜம் எனச் சொன்னாலும் ஏற்கும் மனநிலையில் மனைவியும், மகளும் இல்லை. மகனைக் கூப்பிட்டு ”டெய்லி இப்படி தொலைச்சிட்டு வந்தா என்ன ஆகுறது அபி?” என்றேன். அதற்கு அவன், “டாடி…….நான் எங்க தொலைக்கிறேன்? மிஸ் கிளாசுல கேட்கும் போது கொடுத்துறேன். அவங்க கிளாஸ் முடியவும் எடுத்துட்டுப் போயி எங்கேயாவது தொலைச்சிராங்க. கேட்டா தேடி எடுத்துத் தருகிறேன்னு சொல்றாங்க. நான் சொன்னா அம்மாவும், அக்காவும் நம்ப மாட்டேங்கிறாங்க. நீங்க சொல்லுங்க” என்றான்

வீட்டில் மனைவி, மகள் பள்ளியில் அவனுக்குச் சொல்லித்தரும் மிஸ் என பெண்கள் சூழ் உலகில் இருந்து வரும் சிக்கல்களிலிருந்து மகனைக் காப்பாற்றுவதற்குள்  நாட்டாமை வேசம் நாறி விடுகிறது. போதாக்குறைக்கு ”அப்பனைப் போல பிள்ளைன்னு சும்மாவா சொன்னாங்க” என்ற இடித்துரைப்பும் போனஸாய் கிடைத்துவிடுகிறது.

Friday, 28 August 2015

மனுஷ்யபுத்திரனின் கவிதைகளைப் பள்ளியில் பாடமாக வைத்தால்!

பெரும்பாலான வார இறுதி நாட்கள் உள்ளங்கையில் வாரிய நீராய் நிரம்பி விரல் இடுக்குகளில் கசிந்து முற்றாய் தீர்ந்து போய்விடும். சில சமயங்களில் மட்டுமே குவளையில் அள்ளிய நீராய் என்னிடமே இருந்து என் விருப்பத்திற்கேற்பக் கரையும். அப்படிக் கரைந்த வார இறுதிநாளாய் நேற்றைய (23-08-2015) ஞாயிறுப்பொழுதும் அமைந்தது. வாசகர் வட்டத்தின் மாதாந்திர நிகழ்வு கடந்த மாத நிகழ்வின் தொடர்ச்சியாய் சங்க இலக்கியம் முதல் நவீனக் கவிதைகள் வரை என்ற தலைப்பில் நிகழ்ந்தது. நிகழ்வு நடைபெறும் அங்மோகியோ நூலகத்திற்கு வழக்கமாகச் செல்லும் பயணத்தடத்தில் இல்லாமல் ஒரு மாறுதலுக்காக வட்டப்பாதையில் நான் சென்றதைப் போல இம்மாத நிகழ்வும் வழக்கமாக நடைபெறும் தக்காளி அறையில் இல்லாமல் வேறு அறையில் நடந்தது. தவிர, வாசகர் வட்டம் ஒருங்கிணைத்திருந்த கவிஞர் இசாக் அவர்களின் இசைத் தொகுப்பின் முன்னோட்ட நிகழ்வும் இணை நிகழ்வாய் இருந்ததால் நிறைய புது முகங்களை நேர் சந்திப்பில் பார்க்க முடிந்தது.

சங்ககாலக் கவிதைகள் (பாடல்கள்) பற்றி சித்ரா, எம்.கே.குமார், பாரதி மூர்த்தியப்பன் ஆகியோர் அந்தப் பாடல்களின் பொருளோடு பேசியது சங்கப்பாடல்களைப் பற்றி இன்னும் அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தைத் தூண்டியது. பாடநூல்களில் படித்திருந்த சில சங்கப்பாடல்களை நினைவில் கொண்டு வர முயன்று பார்த்தேன். ஒன்று கூட அகப்படவில்லை. மொட்டை மனனத்தின் கையறுநிலையை உணர்ந்த தருணமது!

நவீனக் கவிதைப் பகிர்வுகள் நிகழ ஆரம்பித்ததுமே அவைகளின் மீதான கருத்துகள் அங்கிருந்த வாசகர்களை இரு கூறாக்கியது. புரிய வேண்டும், மரபில் இருக்க வேண்டும். மரபில்லாத பட்சத்தில் சுருக்கமாய், இனிமையாய், இரசிக்கும் படியாய் இருக்க வேண்டும். இந்த வரையறைக்குள் வராத எதையும் எங்களால் கவிதையாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்ற வாதங்களுக்கிடையே நவீனக் கவிதைகளின் அவசியம் குறித்த வாதங்களும் பேரலையின் சப்தங்களோடு எழுந்து அடங்கின. நாங்கள் நினைக்கும் வரையறைக்குள் வராத கவிதைகளைக் கவிதையாகவே ஏற்க முடியாது என்ற புறக்கணிப்பைக் கேட்ட போது அதிர்ச்சியாகத் தான் இருந்தது. பரிணாமம் என்றால் சும்மா இல்ல என்ற டயலாக் தான் நினைவில் வந்து போனது.

கடந்த முறை பல கவிஞர்களையும், அவர்களின் கவிதைகளையும்  வாசகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்த அகிலா, அழகுநிலா ஆகியோர் இம்முறை அதிக ஆர்வம் காட்டவில்லை. ஷாநவாஸ் தேவதச்சன் கவிதைகள் பற்றிய கோடி காட்டலோடு கவிதை என்பது அந்தரங்கமானது. அது படைப்பவரின் களம் சார்ந்ததாக இருக்கும் போது இன்னும் சிறப்பாய் இருக்கும். தன்னை  நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் என்று கவிதை சார்ந்த தன் கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

சிறப்பாளராக வந்திருந்த கவிஞர் இசாக் அவர்களின் துணையிழந்தவளின் துயரம் என்ற கவிதைத் தொகுப்பில் இருந்து இரண்டு கவிதைகளை கோபால் கண்ணன் அடையாளப்படுத்தினார். வழக்கமாக சிறப்பு விருந்தினர்கள் வரும் போது அவர்களின் படைப்புகள் அரங்கில் விற்பனைக்கு வைக்கப்படும். நேற்று அப்படி ஏதுமில்லை. ஒருவேளை நான் தான் சரியாகக் கவனிக்கவில்லையா என்று தெரியவில்லை, இசாக்கின் சில தொகுப்புகளை வாங்க நினைத்து முடியவில்லை, இணைய அங்காடிக்கு தான் தாவ வேண்டும்.

என் பங்களிப்பாக கவிஞர். இசாக் அவர்களின் ஒரு கவிதை அறிமுகத்தோடு இரா.பூபாலனின் பறக்க எத்தனிக்கும் ஒற்றை இறகு தொகுப்பில் இருந்து இரு கவிதைகளையும், கரிகாலன் கார்கி அவர்களின் ஒரு கவிதையையும் அதன் மீதான என் விமர்சனத்தையும் பகிர்ந்து கொண்டேன். மைக்கைப் பிடித்து பேசுவதெல்லாம் இதுவரை நிகழ்ந்திராத விசயம் என்பதால்  நடுக்கம் தான் முன்னே நின்றது. அதிக நேரத்தை நான் எடுத்துக் கொண்ட பதற்றத்தை எதிரில் அமர்ந்திருந்த வாசகர்களின் முகத்தில் பார்க்க முடிந்தது. அதன் பொருட்டு கசிந்த வார்த்தைகளும் காதில் விழ இப்படியான பதற்றம் பகடி செய்ய வாசல் வைத்து விடும் என்பதால் அடுத்தடுத்த சந்தர்ப்பங்களில் தவிர்த்து விட வேண்டும் என முடிவு செய்து கொண்டேன்.

தொடர்ந்து கவிஞர். இசாக் அவர்களின் இயக்கத்தில் பொருளீட்டப் புலம் பெயர்ந்த நம் உழைப்பாளர்களின் துயரலைகளைப் பற்றிப் பேசும் தமிழ்ப்பிள்ளை இசைத்தொகுப்பின் முன்னோட்ட அறிமுக விழா துவங்கியது. முன்னோட்டக் காட்சிகள் அடங்கிய இசைத்தட்டை அனைவருக்கும் இலவசமாக வழங்கி. தமிழ்ப்பிள்ளை தயாரிப்பிற்கான அவசியம், அதன் நோக்கம் குறித்துப் பேசினார். இசைக்கு இதுவரை பாடல் எழுதாத கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான் இதில் ஒரு பாடல் எழுதி இருப்பதும், இசைப்புயலுடன் இணைந்து பல ஆண்டுகள் பணியாற்றிய தாஜ்நூர் இசையமைத்திருப்பதும் சிறப்பு.

வளைகுடா நாடுகளுக்குக் கடல் கடந்து சென்று பணி செய்யும் அந்நியத் தொழிலாளர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாகி வரும் தமிழ்ப்பிள்ளை சிங்கப்பூர் சூழலுக்கு முற்றிலும் பொருந்தாதது. இங்குள்ள தொழிலாளர்களின் நிலை அந்த அளவுக்கு இல்லை எனலாம். இதை வலைப்பதிவர் குழலி அங்கேயே குறிப்பிட்டார். தமிழ்ப்பிள்ளை அடையாளப்படுத்தும் துயரங்களின் வலியை பாலை மணலில் ரோட்டோர பேரீச்சம் பழங்களை அள்ளித்தின்ற படி தாகம் தரும் வெயிலை சில ஆண்டுகளாகக் குடித்துத் திரிந்து அனுபவித்து அறிந்தவன் என்ற முறையில் முன்னோட்டக் காட்சியில் இடம் பெற்ற பாடல்களின் சில வரிகள் மீண்டும் என்னை அந்த கந்தக மண்ணில் கால் பதித்து வரச் செய்தது. இதை இசாக் அவர்களிடம் சொன்ன போது பிடித்திருந்த என் கையை இன்னும் இறுக்கமாக்கிக் கொண்டார். 
கவிஞர் இசாக் உடன் கை குலுக்கிய தருணம்
வாரம் முழுக்க ஓடும் இயந்திரத்தனமான வேகத்தைச் சற்றே குறைக்க உதவும் இப்படியான வார இறுதிச் சந்திப்புகள் நாம் விரும்பும், இளைப்பாறிக் கொள்ளும் விசயங்கள் பற்றிய புதிய தகவல்களையும் அதன் வழி கூடுதல் திறப்புகளையும் தரும் போது அந்த சந்திப்புகளும், அதற்கான மெனக்கெடல்களும் உள்ளங்கை ஈரமாய், பேருந்தின் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருக்கும் குழந்தை எச்சில் ஒழுகக் கொடுத்த முத்தத்தின் தீராத நேசமாய் நமக்குள் பதிந்து விடுகிறது. நேற்று ஏனோ புதிய தகவல்களும், அதன் வழியான திறப்புகளும் எதிர்பார்த்த அளவிற்கு கிடைக்கவில்லை என்ற வருத்தத்தோடு தான் வீடு திரும்ப வேண்டி இருந்தது.

விவாதத்தின் ஹைலைட்டாய் மனுஷ்யபுத்திரனின் கவிதைகளைப் பள்ளியில் பாடமாக வைத்து மனனம் செய்யச் சொன்னால் என்ன செய்வீர்கள்? என்றொரு கேள்வி எழுந்தது. கடல் கடந்து நடக்கும் விவாத அரங்கில் கூட மனுஷ்யபுத்திரன் ஏதோ ஒருவகையில் சீட் போட்டு விடுகிறார்! இன்றைக்கு சிவபெருமான் தருமிக்குச் சொல்லி இருந்தால் பிரிக்க முடியாதது வரிசையில் "விவாதமும் - மனுஷ்யபுத்திரனும்" என்று சேர்த்திருப்பார்! அந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொன்ன சிலர் சாய்சில் (CHOICE) விட்டு விடுவேன் என்றார்கள். எனக்கென்னவோ அப்படியான ஒரு நிலை வந்தால் மனுஷ்யபுத்திரன் கவிதை எழுதுவதை நிறுத்தி விடுவார் என்றே தோன்றியது.

அருவி காலாண்டிதழில்.....










காற்றின்
திசைக்கேற்ப பறக்கும்
நுணுக்கத்தையும்
வல்லூறுகளிடமிருந்து 
தப்பிக்கும் தந்திரத்தையும்
சொல்லித் தந்து
ஒரு பறவையாய் மாற்றியவர்
தட்சணையாய் கேட்டார்
சிறகுகளை.


நன்றி : அருவி காலாண்டிதழ்

Wednesday, 26 August 2015

வாசிப்பையும், எழுத்தையும் விட முடியுமா?

இருக்கின்ற வேலையைத் தொடரும் சூழல் இருக்கிறதா? புதிய வேலைக்குச் செல்வதாக இருந்தால் அதற்கான தகுதியைக் கொண்டிருக்கிறாயா? உனது விருப்பம், ஆசை எனப் பல காலமாய் சொல்லித் திரியும் வேலைக்கான தகுதிக்குத் தயாராகி வருகிறாயா? குடுமபச் செலவினங்களுக்கான ஆறுமாதத் தொகையைச் சேமிப்பில் வைத்திருக்கிறாயா? என என் வளர்ச்சியில் அக்கறை கொண்டவரின் எந்தக் கேள்விக்கும் என்னால்ஆம்என பதில் சொல்ல முடியாமல் போனது, ”இல்லைஎன்ற என் பதிலைக் கேட்டவர் அது குறித்துத் தொடர்ந்து பேசவில்லை. வேறு விசயங்களுக்குத் தாவியவர் நான் விடைபெற எத்தனித்த சமயத்தில்,வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான அடிப்படை விசயங்கள் ஒன்றில் கூட நீ தகுதியானவனாய் இல்லை. வாசிக்கிறேன், எழுதுகிறேன் என்பதெல்லாம் கேட்க நல்லா இருக்கும். சோறு போடாது. இன்னைக்கு இல்லைன்னா நாளைக்கு அதைச் செய்யலாம். ஆனா வாழ்க்கையை விட்டா எப்பவுமே நீ அந்தப் பக்கம் போக முடியாது. அதுனால இதையெல்லாம் தூக்கித் தூர வச்சிட்டு உருப்படுவதற்கான வழிகளைப் பாரு” என்றார். வாசிப்பு சார்ந்தும், எழுத்து சார்ந்தும் நல்லா இருக்குநல்லா இல்லைஇன்னும் நல்லா செய்ய முயலுஎனக் கேட்டுப் பழகி இருந்த நிலையில் இப்படி முகத்தில் அறைந்தாற்போல வந்து விழுந்த வார்த்தைகளும் அதில் இருந்த உண்மைகளும் சுடவே செய்தது.

இரண்டு நாட்களாக எழுத நினைத்திருந்த விசயங்களையும், முடிக்காது இருந்த பத்திகளையும் அப்படியே போட்டு வைத்தேன், அலுவலகத்திலும், அறையிலும் வாசிக்க வைத்திருந்த புத்தகங்களை எல்லாம் ஓரங்கட்டி அலமாரிக்கு இடம் மாற்றினேன். மனதைச் சூழ்ந்திருந்த அயர்ச்சியையும், அவரின் கேள்விகள் உருவாக்கி இருந்த பதற்றமான பயத்தையும் இரவுகள் வெல்ல முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தது.

என் முன்னேற்றத்தில் உண்மையான அக்கறை கொண்டவரின் அந்த அறிவுரையில் மறுக்க முடியாத உண்மைத் தன்மை இருந்த போதும் வாசிப்பையும், எழுத்தையும் விட முடியுமா? எனத் தெரியவில்லை. என்னுடைய ஆகப் பெரிய பொழுது போக்காக இவ்விரண்டையும் அமைத்துக் கொண்டதற்காக வருத்தமே மிஞ்சுகிறது. விட முடியாவிட்டாலும் சுருக்கிக் கொள்ள வேண்டும். முடியுமா? என்ற கேள்வியோடு பார்க்கலாம் என்ற நம்பிக்கையும் வேகமெடுக்கிறது.

Sunday, 23 August 2015

தேவை நேரடி பதில்!

எப்பொழுதும் தன் பிறந்தநாளுக்குச் சாக்லெட், கேக் எனக் கேட்பவன் இம்முறை ஒரு கைக்கடிகாரம் வாங்கிக் கொடுத்தா நல்லா இருக்கும் டாடி என்றான். “பார்க்கலாம்” என்ற ஒற்றை பதிலுக்குப் பின் அது பற்றி எந்த யோசனையும் இல்லாமல் இருந்த நிலையில் அவனின் பிறந்ததினம் நெருக்கத்தில் வந்திருந்தது.  பிரத்யேகமாக நானே தயார் செய்த பிறந்தநாள் வாழ்த்து அட்டையை அஞ்சலில் அனுப்பி வைத்து விட்டு அமேசானில் அலைந்த போது குழந்தைகளுக்கான கைக்கடிகாரங்கள் சொற்ப விலையில் கிடைத்தது. அக்கா தம்பிக்கும், தம்பி அக்காவுக்கும் தர ஏதுவாக இரண்டு கைக்கடிகாரங்களை ஆர்டர் செய்தேன். இன்று அவைகளைத் தன் பிறந்தநாள் பரிசாக பெற்றிருந்தவனை வாழ்த்துச் சொல்வதற்காக அழைத்தேன். வாழ்த்துக்கு நன்றி சொன்னவன், “டாடி இன்னைக்கு எனக்குப் பிறந்தநாளா? இலக்கியாவுக்குப் பிறந்தநாளா?ன்னு சந்தேகமாக இருக்கு. அதுக்கு வந்த பார்சல் செமையா இருதுச்சு, எனக்கு வந்த பார்சல் நல்லாவே இல்லை, லுக்காவே இல்ல. அதுலாம் நீங்க பார்க்கமாட்டீங்களா?” என்றான். இணையத்தில் வாங்கியதால் பார்க்க முடியவில்லை என்றேன். அவனுக்குப் புரியாததால் மீண்டும் அதே கேள்வியை அவன் கேட்டதும் புனைவைத் துணைக்கு வைத்துக் கொண்டு இணையத்தில் பொருள் வாங்குவது குறித்துச் சொல்ல ஆரம்பித்ததும் ”சரி….சரி…பரவாயில்ல, அடுத்த தடவையாச்சும் கவனமா பாருங்க. எனக்கு ஸ்கூலுக்கு டைம் ஆச்சு” என்றான். பெரியவர்களுக்குத் தான் விளக்கம் சொல்ல புனைவு, புடலங்காய் எல்லாம் தேவையாய் இருக்கிறது. குழந்தைகளுக்கு அதெல்லாம் ஒரு பொருட்டல்ல. சரியோ? தவறோ? ஒரு நேரடியான பதில் மட்டுமே அவர்களுக்குத் தேவையாக இருக்கிறது, 

Friday, 21 August 2015

சிறியன செய்கிலாதார்

திருக்குறும்பலாயீசன் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்துறைத் தலைவராக இருக்கும் பேராசிரியர் பூரணலிங்கனுக்கு ”டாக்டர். பூரணலிங்கனார்” என்று போட்டுக்கொள்ள ஆசை வருகிறது. அதற்காக அவர் மேற்கொண்ட ஆய்வு மற்றும் அதன் தொடர்ச்சியான நிகழ்வுகளின் மூலமாக அவர் டாக்டர் பட்டம் வாங்கியதை எதார்த்த நையாண்டிகளின் வழியே சொல்லும் கதை ”சிறியன செய்கிலாதார்”. இக்கதையின் ஆசிரியர் நாஞ்சில் நாடன்.

டாக்டர் பட்ட ஆய்வு மேற்கொள்ளப் போகும் பலருக்கும் இருக்கக் கூடிய எதிர்பார்ப்பு மனநிலையைத் தன் நகைச்சுவை நடையில் சுவராசியமாக்கும் ஆசிரியர் ”சம்பந்தப்பட்டவர் பழக்கூடை, பட்டுப்புடவை, ஃபேன், மிக்ஸி, பிரஷ்ஷர் குக்கர் என்ற ரீதியில் மரியாதை செய்து விட்டுப் போவார். போகும் போது பூரணலிங்கனாரின் நாற்பத்தேழு நூல்கள் அடங்கிய ஒரு செட் வாங்கிப் போவார். ஆய்வு தேறிவிடும்” என்ற வரிகளில் பல்கலைக்கழகத்திற்கு வரும் ஆய்வேடுகள் தேறும் அவலத்தையும், அதற்காகப் பேராசிரியர்கள் பெறுகின்ற வெகுமதிகளையும் அழகாகத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார். 

தன் ஆய்வேட்டை பல்கலைக்கழகம் அங்கிகரிக்காத நிலையில் மூல பவுத்திரத்துக்கு மருந்து வாங்க வந்த இடத்தில் அந்த மருத்துவரோடு ஆலோசித்து எர்ர குண்டலா நாட்டு வைத்தியக் கழகத்தில் இருந்து ஓராண்டு படிப்பில் டாக்டர் பட்டம் பெற்று டாக்டர் பூரணலிங்கனார் என்றாகித் தன் ஆசையைத் தீர்த்துக் கொள்கிறார். டாக்டர் என்ற அடைமொழியோடு அச்சடிக்கப்பட்ட தன் லெட்டர் ஹெட்டில் காரணமின்றி நல விசாரிப்புக் கடிதங்கள் எழுதி தான் டாக்டர் பட்டம் பெற்றிருப்பதை பலரும் அறியும் படிச் செய்கிறார். அதன் பொருட்டு வந்த வாழ்த்துகளைப் பார்த்துப் பொறுக்க மாட்டாமல் அவரை அழைத்து விபரம் கேட்ட துணைவேந்தர் ”டாக்டர்” என அவர் அடைமொழி இட்டுக் கொள்வதை தன்னால் மட்டுமல்ல இனி எநத சக்தியாலும் தடுக்க முடியாது என நினைத்து அவருடைய ஆய்வேட்டிற்குப் பல்கலைக்கழக அங்கீகாரத்தை அளிக்க முடிவு செய்கிறார்.

துணைவேந்தரின் இந்த முடிவுக்கு மூல பவுத்திர சிகிச்சைக்காக பூரணலிங்கன் பெற்றிருந்த டாக்டர் பட்டம் தான் காரணம் என்று நினைக்கும் போதே தன் ஆய்வேட்டை பல்கலைக்கழகம் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவர் மேற்கொண்ட ராகஜதந்திரமாக இருக்குமோ? என்ற ஐயமும் கூடவே எழுகிறது.

”மகள் பேறுக்கு வந்திருக்கும் சமயத்தில் தாய் கர்ப்பம் என்பது போல”, ”முலைக்குப் பதில் வேண்டுமானால் ஒரு விதையைத் திருகி எறியலாம். ஒரு விதை குறைந்த பூரணலிங்கன் என்ற அடைமொழி கிடைக்குமேயொழிய தீப்பற்றாது” போன்ற நாஞ்சில் நாடனுக்கே உரிய ”டச்”சோடு  நகரும் கதை தன் பெயருக்கு முன் போட்டுக் கொள்ளும் பட்டங்களைப் பெறுவதற்காக நிகழும் பிரயாத்தனங்களை நம் முன் நகைச்சுவையாய் விரித்துப் போகிறது,

ஆசிரியர்  : நாஞ்சில் நாடன்
    கதை   :  சிறியன செய்கிலாதார்
வெளியீடு: விஜயா பதிப்பகம்

Tuesday, 18 August 2015

அலமாரி பொம்மைகளிடம்

பள்ளியில் பெற்று வந்த
மதிப்பெண் அட்டையை
அம்மாவிடம் கொடுத்தவள்
தன் வகுப்பறையை
விரித்துக் கொண்டிருந்தாள்
அலமாரி பொம்மைகளிடம்!

நன்றி : கொலுசு.காம்

Monday, 17 August 2015

மெளன அழுகை – 5

2013 - ம் ஆண்டு  சிங்கப்பூரின்  “கோல்டன் பாயிண்ட்”  விருதைத் தனது  கவிதைக்காகப்  பெற்ற  சிங்கப்பூரில் வசிக்கும் கவிஞர் பிரேமா மகாலிங்கம் அவர்கள் என் “மெளன அழுகை” கவிதைத் தொகுப்பிற்குத் தந்திருக்கும் விமர்சனம்
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
மௌன அழுகைஎன்ற கவிதை நூலை வாசித்த பிறகு நூலாசிரியரைப் பற்றிய எனது பார்வையில் சிறிது மாற்றம் ஏற்பட்டது நிதர்சனம். கட்டுரையாளர், நூல் விமர்சகர், எளிமையான மனிதரானாலும் எதையுமே ஆழமாக, அறிவுப்பூர்வமாக அணுகும் அவரின் இலக்கியப் பார்வையைச் சக வாசகர் வட்ட எழுத்தாளராக சற்றே அறிவேன்.
உங்கள் கவிதைகளில் குழந்தைகளுக்கும் இடம் தாருங்கள்என்று குழந்தைகளுக்காக குரல் கொடுத்த கவிஞர், அவரின் ஆத்மார்த்தமான புலம்பல்களைமௌன அழுகைஎன்ற கவிதை நூலின் வழி நம்மோடு பகிர்ந்திருக்கிறார். அனைத்து சமூக சாலைகளையும் பேனா முனை பிடித்து தனது கவிதைகளின் வழி நீரோடும் நெருப்போடும் கடந்து வந்திருக்கிறார் நூலாசிரியர்  கோபி சரபோஜி.

நகர்புற வருகையால் மறையும் கிராம புறங்களை 'மறுதலித்தலின் கோபம்' என்ற கவிதை வரிகளின் வழி நினைவில் நிறுத்துகிறார்.
முளைக்க வைக்கும் கல் மரத்தால்
 தன் இனத்தின் உறைவிடமும்
 இயற்கையின் வனப்பும்
 மழையின் வருகையும்
 மண்ணின் வாசமும்
மறுதலிக்கப்படுவதை
மன்னிக்க முடியாத பெருங்கோபத்தில்” - ஓலமிடுகிறது சாக்குருவி. ஓலமிடுவது சாக்குருவி மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு ஏழை விவசாயியின் ஒட்டிய வயிறுகளும்தான்.
தடம்என்ற கவிதையில் இப்படியாக தனது வருத்தத்தைப் பதிவிட்டிருக்கிறார்...
"உழுது விதைத்து
உயிர் வளர்க்க
உணவு தந்தவனின்
வறுமை தடவிய
வியர்வை ரேகைகள்"
எதிர்கால கனவுகளுக்குப் பணயம் வைப்பது நிகழ்காலத்தை என்ற கசப்பான உண்மையைத் தவறிப்போன இளமைஎன்ற கவிதையில் கோடிட்டுக் காட்டியிருக்கிறார்.
திரைகடல் ஓடியதில்
மிச்சமாய் இவை நிற்க,
எச்சம் தேடி அலைகிறது
தவறிப்போன இளமை"
மேலும், "இத்தனையும் கடந்து நகர்ந்து போகின்றேன், அக்கரை தேசத்திற்கு பரதேசியாய்" என்று குடும்பத்தை தாய்நாட்டில் விட்டு அயல்நாட்டில் அனாதைகளைப் போல வாழும் ஒட்டுமொத்த ஆண்களின் குரலாய் ஒலிக்கிறார்பரதேசிஎன்ற கவிதையில்.
நிம்மதி தேடிகோவிலுக்குப் போனாலும், அங்கேயும் இறைவனுக்கும், மனிதனுக்கும் இடையில் நந்தியாக கோவில் அர்ச்சகர் என்றும், தன்னைப் பின் நிறுத்திய வார்த்தைகளுக்காகவும் யுகங்கள் தோறும் காத்திருக்கின்றனர் கவிஞனும் கடவுளும்என்ற கவிதையிலும்கடவுள் மட்டும்தான் சோதிப்பானா? சமயங்களில் மனிதனும் சோதிப்பான் கடவுளை" என்றுகடவுளுக்கு வந்த சோதனைகவிதையிலும் இறை தத்துவங்களை, நகைச்சுவை இழையோட சொல்லியிருக்கும் விதம் நன்று.
இவரின் பார்வையில் பெண்களுக்கும் இடமுண்டு, குழந்தைகளுக்கென ஓர் உலகமுண்டு, தாத்தாவுக்கும் முக்கியத்துவமுண்டு. சமூகத்தால் நிராகரிக்கப்பட்டு இருட்டுக்குள் மட்டுமே விலைபோகும் பெண்களுக்கும் இவர் பேனா முனை பேசும் என்பதை "மலடியாகவே" என்ற கவிதையில் நிரூபித்திருக்கிறார்.
"கடை விரித்துக் காத்திருப்பவளிடம்
புதைந்துக் கிடக்கிறது
பல புணர்தலுக்குப் பின்னும்
மலடியாகவே மலரும் தந்திரம்" சூசகமாய் சொல்கிறார்.
தலைவனின் தந்திரமும், தொண்டனின் தரித்திரமும் தன்னைத் தீண்டிடாத தனித்துவத்தோடு தன் போக்கில் நகரும் நதிபோல அவரது பார்வையும் நீள்கிறது. கிளி ஜோசியம் பார்ப்பது கிளிகளுக்காகத்தான் என்ற மனிதநேயமும்
பறவைகளும் இறைவனின் படைப்பில் விவசாயிகள் என்ற எதார்த்த பார்வையும் - நகர வாழ்க்கையில் ஒன்றிடாத கிராமத்து விதை, மௌன அழுகையாக வெடித்துக் கவிதையாக முளைத்திருக்கிறது நூலாசிரியரின் கைவண்ணத்தில்.
இவரது மௌன புலம்பல்கள் பொய்த்துப் போகட்டும். மண்ணும், நீரும், உரமும், எவரும் இடாமலே கொழுகொம்பின்றி உயிர் பிடித்து பாறையிடுக்கில் எழுந்து நிற்கும் அந்தச் சின்னச் செடி போன்று இவரது சிந்தனைகளும் வேர் பிடித்து, கிளை பிரிந்து பல்வேறு சிகரங்களைத் தொடும் என்ற நம்பிக்கையோடு வாழ்த்துகிறேன். இவரது இலக்கியப் பயணம்நேர்கோட்டில் ஊர்ந்து செல்லும் எறும்புகளைப்போல சிதறாமல் பயணிக்கஇறைவன் அருள் புரியட்டும். வாழ்க வளமுடன்.