பன்னிரெண்டு பேர் கொண்ட அந்த அறையில் எல்லோரும் வேலைக்குச் சென்றிருக்க சுந்தர் மட்டும் தனியாக இருந்தான். குடும்பம் விட்டுப் பிரிந்திருத்தலின் துயரம் இப்படியான சமயங்களில் தான் தழும்பி நிற்கும். உடல்நலக் குறைபாடுகள் வரும் போதும், நெடிய விடுப்புக்களின் போதும், விசேச தினங்களின் போதும் உருவாகும் தனித்து விடப்பட்டது போன்ற மனநிலை அவனுக்குப் புதிது இல்லை என்றாலும் இன்று கால் விரலில் இருக்கும் வலி அதைச் சற்று அதிகமாக்கி இருந்தது. குறுக்கும் நெடுக்குமாய் விரவப்பட்ட கம்பிப் படுக்கைகளால் சூழப்பட்டிருந்த படுக்கையில் தன் கால் பாதத்தை மேல் நோக்கி இசட் வடிவில் வைத்த படி வலியால் முனங்கிக் கொண்டே குப்புறக் கிடந்தவனின் அந்தக் கோலம் புது வகையானதாக இருந்தது. புண்ணாகிப் போயிருந்த தன் கால் விரல் எதிலும் தட்டிடாமல் இருக்க அவனுக்கு அந்தக் கோலம் தான் வசதியாக இருந்தது. தன் படுக்கையின் இரு பக்கமும் இருந்த கம்பியைப் பிடித்த படியே உறங்கிக் கொண்டிருந்தவனின் தூக்கத்தை வேலை முடிந்து அறைக்குத் திரும்பியிருந்த நண்பர்களின் குரல் கலைத்தது.
”டேய்….இப்படியே வச்சுக்கிட்டு இருக்காமல் போய் டாக்டரைப் பார்த்து ஒரு ஊசியப் போடு. இல்லைன்னா இன்னும் பெரிசா சீல் வச்சு விரல் வீணாப் போயிடும்” என்று அவர்கள் சொன்னதும் சரி என்று சொல்வதைப் போல தலையை ஆட்டினான்.
