Thursday, 12 July 2018

வாழ்க்கையை போதிக்கும் வழிபாடு!



ஒரு மனிதன் மிகுந்த துன்பங்களுக்கும், துயரங்களுக்கும் ஆட்பட்டு கஷ்ட்டப்படுவதைக் கண்டு, “எப்ப செஞ்ச பாவமோ இப்பக் கெடந்து அனுபவிக்கிறான்” என்போம்.  அதேபோல, ஞானிகள், யோகிகள், முனிவர்கள் தவநிலையில் இருப்பதைக் கண்டு “இனி ஒரு பிறவி வேண்டாம் என இறைவனை வேண்டி தவமிருக்கிறான்” என்போம். மனிதர்களாகப் பிறந்த நாம் ஏன் பிறந்தோம்? இந்தப் பிறவிக்கு முன் எப்படி இருந்தோம்? இந்தப் பிறவிக்குப் பின் எப்படி இருப்போம்? என்ற கேள்விகளுக்கான பதிலில் ஒருவருக்கொருவர் முரண்பட்டு நின்றாலும் ஆத்மாவானது பல நிலைகளில் பிறவி எடுக்கிறது என்பதில் ஒத்த கருத்துடன் தான் இருக்கிறோம்.

பிறவிநிலைகள் ஏழு எனச் சொல்லப்பட்டாலும் பொதுவாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட மூன்று வகை பிறவிகளில் முற்பிறவி என்பது கடந்தகாலம். அதாவது கல்லறை. கல்லறையில் பெரிதாக மாற்றம் செய்ய எதுவுமில்லை. செய்யவும் முடியாது. அப்படியே செய்தாலும் ஒன்றும் ஆகப்போவதில்லை. அது வேண்டாத வேலை! அதேசமயம், இந்தப்பிறவி என்பது நாம் கட்டிக் கொண்டிருக்கின்ற வீடு போன்றது. இழைத்து, இழைத்து நம் கற்பனைக்கேற்ப, வசதிக்கேற்ப அதைக் கட்டலாம். சில பகுதிகளைக் கட்டி முடித்திருந்தாலும் அதில் ரெனவேஷன் செய்து கொள்ள முடியும். வீட்டை மெருகூட்டுவதைப் போல இப்பிறவியின் எஞ்சிய காலத்தை சிறப்பாக்கிக் கொண்டு வாழவும், வாழ்ந்து கழிந்த நாட்களில் செய்த தவறுகளைச் சரி செய்து கொள்ளவும் சில கர்மாக்களைச் செய்ய வேண்டியது அவசியம். இந்த அவசியத்தை உணர்ந்த நம் முன்னோர்கள் கர்மாக்களை நித்தியக் கர்மா, நைமித்திகக் கர்மா, காம்ய கர்மா என மூன்றாகப் பிரித்து அதைச் செய்வதற்கான வழியாக “பக்தியை” உருவாக்கினர்.

இறைவனிடம் செலுத்துகின்ற அன்பே பக்தி. அதைப் பாசுரங்களாக நாயன்மார்கள், காதலாக ஆண்டாள், தியாகமாகக் கண்ணப்ப நாயனார் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதத்தில் இறைவனிடம் செலுத்தி வழிபட்டனர். ஆனால், இப்படி அன்பு செலுத்த எல்லோராலும் முடியாது. அதற்கு மிகுந்த மனமுதிர்ச்சி வேண்டும். பண முதிர்ச்சியே மட்டுமே வாழ்க்கையாய் வாழப்பழகி விட்ட நம்மால் மனமுதிர்ச்சியோடு மேலே கூறியபடி எல்லாம் அன்பு செலுத்துவது எளிதான செயல் அல்ல. அப்படியானால் நாமெல்லாம் இறைவனிடம் எப்படி பக்தி செலுத்துவது? பரம்பொருளை அடையும் பக்கியத்தை எப்படிப் பெறுவது?

Tuesday, 19 June 2018

எழுத நினைத்த கட்டுரையை விட வடிவாய் ஒரு முயற்சி!

 


"நியூஸ் பேப்பர்ல பவுல் செய்யனும்னு அசைன்மெண்ட் தந்திருக்காங்க டாடி" என்றாள் மகள்.

அதுக்கென்ன செஞ்சிடுவோம் எனச் சொல்லி வைத்தேன்

சொன்னதை மறந்திருந்த தருணமெல்லாம் அவள் நினைவூட்டிக் கொண்டேயிருந்தாள்.

நேற்று பள்ளியில் இருந்து திரும்பியவள், "நாளை காலை பவுல் செய்து கொண்டு போக வேண்டும். இரவு உங்க வேலையைப் பார்க்காம எனக்கு ரெடி பண்ணித் தரப் பாருங்க" என்றாள்.

அந்த இரவை ஒரு கட்டுரை எழுதவதற்கு பயன்படுத்த  நினைத்திருந்தேன்.

மகள் சொல்லி மறுப்பதா? என்பதை விட அவளுக்குக் கொடுத்த உறுதி மொழியைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதால் அவளோடு விழித்திருந்து சின்ன, சின்ன உதவிகளைச் செய்தேன்.

ஒரு உதவியாளனிடம் சொல்வதைப் போல சில விசயங்களைச் செய்யச் சொன்னாள்

இரவில் கொஞ்சம், அதிகாலை கொஞ்சம் என நேரத்தை ஒதுக்கி அவளுக்கு வழிகாட்டியதில் பவுலை வடிவமைத்து முடித்திருந்தாள்.

நேற்றிரவு எழுத நினைத்திருந்த கட்டுரையை விடவும் வடிவாய் இருந்தது அவளின் முயற்சி!

Wednesday, 18 April 2018

புயல் தொடாத புண்ணிய தலம்!


உயர்ந்த மதில் சுவர்களைக் கொண்டு கிழமேல் 865 அடி நீளமும், தென் வடல் 657 அடி அகலமும் கொண்ட இராமேஸ்வரம் கோயில் ஆரம்பகாலத்தில் ஆலயமாக கட்டப்படவில்லை. 16  ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ள இவ்வாலயத்தை ஆரம்ப காலத்தில் தீர்த்தப் பெருமைகளுக்குரியதாக மட்டுமே மக்கள் போற்றி வந்துள்ளனர். ஆலயமாக உருமாற்றும் போது தீர்த்தமாடலுக்கு அது தடையாகலாம் என்று கருதி  மன்னர்களும், அரசர்களும் கோயில் எழுப்பவில்லை. பின்னர் ஆட்சி உரிமைக்கு வந்த சேதுபதிகள் தீர்த்தங்களை மறைக்காமலும், தீர்த்தமாடல்களுக்கு சிக்கல் வராத வகையிலும் ஆலயத்தை வடிவமைத்து கோபுரங்களைக் கட்டினர்.

ஆலயத்தின் முகப்பில் இருக்கும் அனுமனின் திருமேனி வித்தியாசமானது. இடுப்பு வரை மட்டுமே வெளியில் இருக்கும் படியாக அமைந்திருக்கும் திருமேனியில் முகம் பெரியதாய் வீங்கி, குழிந்து சிவந்தும் – சினந்தும், கண்களும், வாயும் சிறுத்தும் அமைந்திருக்கும். கால்களை உயரத் தூக்கி, வால் உயர்த்திய  பாவனையில் சாதிலிங்க குழம்பால் பூசப்பட்டிருக்கும். அனுமனின் இத் திருமேனி வடிவத்தை விஸ்வரூபத்தின் அடையாளமாக குறிப்பிடுகின்றனர். இக்கருவறையின் உள்புறம் மழைக்காலத்தில் நீர் உயர்ந்தும், மற்ற காலங்களில் நீர் இன்றியும் இருப்பது கூடுதல் சிறப்பு.