Thursday, 19 December 2013
Wednesday, 11 December 2013
பிரசவ அரங்கேற்றம்
எங்களை பகலவனாக்க
பராசக்தியிடம் சக்தி கேட்டவனே
உன் இறுதிச்சடங்கில்
உன்னை மொய்த்த ஈக்களை விட
வந்தவர்கள் குறைவாம்
வாசித்த போது வருத்தம் மட்டுமல்ல
கோபமும் கூடவே
எங்கள் முந்தைய தலைமுறை மீது
ஒரு தலைமுறை மீதே
கொண்ட கோபம் தான்
எங்களை முந்நிலும் எழுச்சி பெற செய்தது
நீஏற்றி வைக்க ஆசைப்பட்ட விளக்குகளில்
ஆர்வம் கொள்ள வைத்து
துலங்கி தூண்டச்செய்தது
உன் கனவுகளை நனவாக்கி
கைமாறு செய்ய
நாங்கள் கை கோர்த்தோம்
தனித்து கிடந்த நாங்கள்
தரணி ஆள புறப்பட்டோம்
வீட்டுக்குள் முடக்கி வைத்த
மூடப்பழக்கங்களை உடைத்து
விண்ணுக்கு சென்று வந்தோம்
சாதியின் சாயத்தை
எங்களின் காதலில்
கரைத்து எடுத்தோம்
ஆணுக்கு பெண்ணிங்கு இளைப்பில்லை
என காட்ட
ஆளுமைக்கு வந்தோம்
உன் கனவுகள்
அள்ள அள்ள குறையா அட்சய பாத்திரம்
அதில் சிந்தியதைமட்டும்
செயலாக்க எங்களுக்கு
ஒரு தலைமுறை போதவில்லை
ஆகவே தான்
உன் கனவுகளில்
எஞ்சியதை அர்த்தப்படுத்த
எங்களையே பிரசவித்துக் கொள்கிறோம்
அடுத்த தலைமுறையாய்!
நன்றி : மகாகவி
Monday, 9 December 2013
என்னைச் செதுக்கிய ஆசிரியர்கள்
(”வினவு” இணையதளத்தில் என்னைச் செதுக்கிய ஆசிரியர்கள் என்ற தலைப்பில் வெளியான கட்டுரை)
இப்பொழுது தான் ப்ரீ கேஜி, எல் கேஜி, யு கேஜி என்று வரிசை இருக்கிறது. அப்பொழுது அப்படி இல்லை. “காதைத் தொடு…..கை எட்டுச்சா பள்ளியில் சேர்ந்து கொள்.” அவ்வளவு தான்.
முதன் முதலில் வீட்டை விட்டு பள்ளி என்ற புதிய இடத்திற்கு வரும் குழந்தைக்கு பயம் என்பது இல்லாமல் இருந்தால் மட்டுமே அந்த குழந்தை தொடர்ந்து வர விரும்பும் என்ற முக்கியத்துவத்தை அறிந்திருந்தவர் என் முதல் வகுப்பு ஆசிரியை செளந்தரவள்ளி அவர்கள். இத்தனை வயதிற்கு பின்னும் அந்த வயதின் சில நினைவுகளையும்,
சந்தோசங்களையும் சொல்ல முடிகிறதென்றால் அதற்கு காரணம் அவர்கள் தான். ’பேசாதே’ என்று ஒரு போதும் அவர்கள் வகுப்பறையில் சொன்னதாக எனக்கு நினைவில்லை. ஒரு கதையை சொல்லி விட்டு அதை மறுநாள் எங்களை அவர் பக்கத்தில் நிறுத்தி கையால் அணைத்துக் கொண்டு சொல்லச் சொல்வார். ஒரு டீச்சர் என்ற பயமே இல்லாமல் அவர் அருகில் உட்கார்ந்து கொண்டு கதை சொல்வோம், சில நாள் எங்களையே சொல்லச் சொல்வார். வகுப்பறைக்குள் ஒரு வட்டம் போட்டு ஐந்தைந்து பேராக பிரித்து உட்கார வைத்து விளையாடச் சொல்வார். மதிப்பெண்கள் தருவார். சின்ன பொம்மைகள் பரிசாக கிடைக்கும். வகுப்பறையே விளையாடும் இடமாக தான் எங்களுக்கு இருந்தது. நண்பர்களோடு விளையாடுவதற்காகவே பள்ளிக்கு வருவோம். விளையாடும் போது கீழே விழுந்து விட்டால் அவரே கிணற்றடிக்கு அழைத்து சென்று கழுவி விட்டு அன்று முழுவதும் தன் பக்கத்தில் உட்கார வைத்துக் கொள்வார். அப்படி ஒரு நாள் விளையாடும் போது நான் கீழே விழுந்து சில்லு மூக்கை உடைத்துக் கொண்ட போது என் சட்டையை கழற்றி, அவரே அலசி பாடவேளை முழுவதும் கால் சட்டையோடு வகுப்பறையில் இருக்க அனுமதித்தவர். (அப்போது நான் போட்டிருந்த சட்டையின் நிறமும், டிஸைனும் கூட இன்றும் என் நினைவில் இருக்கிறது).
Thursday, 5 December 2013
வேட்கை தணித்த தருணம்
பேறுகாலத்தில் பால் கட்டிக்
கனத்த மார்பை
மென்மையாய்
உதடு கூட்டி
கனமிறக்கும்
குழந்தையைப்போல்
உன்னருகாமை
அணையும் தருணமெல்லாம்
சிறுநீரால்
நிரம்பி வழியும்
முட்டுச்சந்தை
மூக்கைப்பிடித்து
கடந்து
செல்பவனைப் போல்
கரைபுரண்டு
மிரட்டி போகிறாய்.
கழட்ட
வேண்டிய கர்வத்தை
கழட்டமுடியா
காமமாக்கி
உரிமையின்
உடை தரித்து
கட்டிலறையெங்கும்
கறைப்படுத்தி வெளியேறுகிறாய்.
பரவாயில்லை.
சிலமணித்திவலையேனும்
உன்னோடு
சிறகை உலர்த்திய
உரிமையில்
கேட்கிறேன்.
ஒன்றை மட்டும் சொல்
என் வேதனையில்
உன் வேட்கை தணித்த தருணங்களில்
நீ விரும்பியதாவது கிடைத்ததா
என்னிடம்.
நன்றி
: யாவரும்.காம்
Subscribe to:
Posts (Atom)

